ਕਿਤਾਬ; ਕਾਇਨਾਤੀ ਗਰਦ ਮੈਂ ਊਰਿਆਂ ਸ਼ਾਮ
ਸ਼ਾਇਰ;ਜ਼ਾਹਿਦ ਇਮਰੋਜ਼
ਸਰਵਰਕ; ਸਲੀਮ ਪਾਸ਼ਾ
ਇਸ਼ਾਇਤ; 2013 ਈ.
ਪਬਲਿਸ਼ਰ; ਸਾਂਝ ਪਬਲਿਸ਼ਰਜ਼ ,ਲਾਹੌਰ
ਕੀਮਤ;200ਰੁਪਏ
ਜ਼ਾਹਿਦ ਇਮਰੋਜ਼ ਹਮੇਂ ਇਸ ਲਏ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵੋਹ ਹਮਾਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ।ਹਮਾਰੀ ਕੁਰਬਤ ਕੀ ਸਭ ਸੇ ਬੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਖ਼ੁਦ ਉਸਕੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਹੈ।ਔਰ ਸ਼ਾਇਰੀ ਭੀ ਐਸੀ ਜੋ ਮੌਜੂਦਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੇ ਮਿਸਾਈਲ ‘ਇਨਸਾਨੀ ਰਵਿਓਂ ਔਰ ਆਲਮੀ ਸੂਰਤ-ਏ-ਹਾਲ ਪਰ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਂਗਲ਼ੀ ਉਠਾਤੀ ਹੈ ਬਲਕਿ ਬੇਸਿਓਂ ਔਰ ਸੋਅ¤ਲੋਂ ਕੁ ਭੀ ਜਨਮ ਦਿ¤ਤੀ ਹੈ।
ਜੂਨ 2009 ਈ. ਕੀ ਤਪਤੀ ਦੁਪਹਿਰ ਥੀ ਕਿ ਹਮ ਫ਼ੈਸਲਾਬਾਦ ਕੀ ਅਦਬੀ ਦੁਨੀਆ ਕੇ ਇ¤ਕ ਰੌਸ਼ਨ ਸਿਤਾਰੇ ਕੇ ਹਾਂ ਬੈਠੇ ਥੇ ਕਿ ਜਦੀਦ ਉਰਦੂ ਸ਼ਾਇਰੀ ਪਾ ਗੁਫ਼ਤਗੂ ਛਿੜੀ ਤੋ ਰਾਇਜ ਅਲ-ਵਕਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਿਨਫ਼-ਏ-ਸੁਖ਼ਨ ਜਦੀਦ ਉਰਦੂ ਨਸਰੀ ਨਜ਼ਮ ਹਮਾਰੀ ਬਹਿਸ ਕਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਗਈ।ਵੋਹ ਚੰਦ ਇਕ ਨਾਮ ਜੋ ਮੋਜ਼ੂ ਅਬ ਹਿਸਰ ਹੇ ਅਣ ਮੈਂ ਅਫ਼ਜ਼ਾਲ ਅਹਿਮਦ ਸ¤ਯਦ,ਜ਼ੀ ਸ਼ਾਨ ਸਾਹਿਲ ਔਰ ਆਫ਼ਤਾਬ ਇਕਬਾਲ ਸ਼ਮੀਮ ਸਿਰਫ਼ ਹਿਰਿਸਤ ਹੈਂ।ਬਾਤੋਂ ਸੇ ਬਾਤ ਨਕਲੀ ਤੋ ਹਮਾਰੀ ਗੁਫ਼ਤਗੂ ਕਾਰੁਖ਼ਆਠਬਾਜ਼ਾ ਰੋਂਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਇੰਡਸਟ੍ਰੀਅਲ ਸਟੇਟ ਲਾਇਲਪੁਰ ਕੀ ਔਰ ਹਵਾ।।।ਤਵ¤ਜੋ ਨਾਮ ਹਮਾਰੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਆਏ ਇਨ ਮੈਂ ਜ਼ਾਹਿਦ ਇਮਰੋਜ਼ ਕਾ ਨਾਮ ਹਮਾਰੇ ਲਏ ਕਸੀ ਅਚੰਭੇ ਸੇ ਕਮ ਨਾ ਥਾ।ਹਮਾਰੀ ਖ਼ੁਸ਼ਬਖ਼ਤੀ ਸਮਝ ਲੈ ਜੇ ਕਿ ਇਸੀ ਬੈਠਕ ਮੈਂ ਹਮੇਂ ਜ਼ਾਹਿਦ ਕਾ ਔਲੀਂ ਸ਼ਿਅਰੀ ਮਜਮੂਆ ‘‘ਖ਼ੁਦਕਸ਼ੀ ਕੇ ਮੌਸਮ ਮੈਂ‘‘ ਅੰਜੁ ਮਸਲੇ ਮੀ ਕੀ ਵਸਾਤ¤ਤ ਸੇ ਮਯ¤ਸਰ ਆਇਆ।ਹਮਾਰੇ ਲਏ ਯੇ ਬਾਤ ਨਿਹਾਇਤ ਹੈਰਾਨਗੀ ਕਾਬਾਇਸ ਥੀ ਕਿ ਪੇਸ਼ ਲਫ਼ਜ਼ ਔਰ ਦੀ ਬਾਚੇ ਕੀ ਓਟ ਮੈਂ ਲਿਪਟੇ ਸ਼ਾਇਰ ਸੇਜ ਬਲਿ ਬਾਦਹਾ ਉਤਰਾ,ਤੋ ਵੋਹ ਤਾਰੀਫ਼ੋਂ ਕੇ ਪੁਲ ਬਾਨਧਨੇ ਵਾਲੇ ਨਿ¤ਕਾ ਦੂੰ ਔਰ ਦਾ ਨਿ ਸ਼ੂਰੂੰ ਕੇ ਹਿਸਾਰ ਮੈਂ
ਆਨੇ ਸੇ ਬਾਲਾ ਤੁਰ ਨਿਕਲਾ।ਹਮ ਜਬ ਉਸਕੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਸੇ ਹਮ ਕਲਾਮ ਹੋਏ ਤੋ ਇਲਮ ਹਵਾ ਕਿ ਸਭ ਕੁਛ ਕਿਤਨਾ ਸਤ¤ਹੀ ਹੈ,ਹਮ ਲੋਗ ਤੋ ਮੁਖੀ ਪਾ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਚਲੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੈਂ ਮਗਰ ਯੇ ਬੰਦਾ ਅਜੀਬ ਹੈ ਹਿਜਰ ਕਾ ਰੋਗ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਾਲਤਾ।।।
ਅਕਸਰ ਕਿਹਾ ਜਾਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਮੇਜਜ਼ ਹਮਾਰੀ ਸ਼ਿਸ਼ਜਹਾਤ ਮੈਂ ਬਿਖਰੇ ਪੜੇ ਹੈਂ ਮਗਰ ਇਨ ਕੁ ਕਾਗ਼ਜ਼ ਪਾ ਉਤਾਰਨਾ ਹਰ ਕਸੀ ਕੇ ਬ¤ਸ ਕੀ ਬਾਤ ਨਹੀਂ।ਜ਼ਾਹਿਦ ਇਮਰੋਜ਼ ਇਸ ਲਿਹਾਜ਼ ਸੇ ਖ਼ੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਜਿਸ ਹਿਕਮਤ-ਏ-ਅਮਲੀ ਸੇਕਾ ਇਨਾਤਕਾ ਮੁਸ਼ਾਹਿਦਾ ਕਿਆ ਉਸ ਸੇਕ ਹੀਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁਨਰਮੰਦੀ ਸੇ ਉਸੇ ਕਾਗ਼ਜ਼ੀ ਪੈ ਰਹਨ ਪਾ ਉਤਾਰਾ। 2012ਈ. ਮੈਂ ਪਾਬਲੋ ਨੇਰੂਦਾ ਕੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਕੇ ਤਰਾ ਜਮ ਪਾ ਮੁਸ਼ਤ ਮਿਲ ਕਿਤਾਬ ‘‘ਮੁਹ¤ਬਤ ਕੀ ਨਜ਼ਮੇਂ ਔਰ ਬੇਬਸੀ ਕਾ ਗੀਤ‘ ‘ ਜ਼ਾਹਿਦ ਕੇ ਅਦਬੀ ਸਫ਼ਰ ਕਾ ਅਗਲਾ ਪੜਾਓ ਥਾ।ਜਿਸ ਸੇ ਯੇ ਜ਼ਾਹਰ ਹਵਾ ਕਿ ਜ਼ਾਹਿਦ ਇਮਰੋਜ਼ ਨੇ ਮਜ਼ੀਦ ਸੰਜੀਦਗੀ ‘ਦਿਲ ਜੰਮੀ ਔਰ ਨਫ਼ਸੀਆਤ ਬੇਣੀ ਸੇ ਸ਼ਾਇਰੀ ਕੁ ਸਮਝਣੇ ,ਪਰਖਣੇ ਔਰ ਨਖਾਰਨੇ ਕੀ ਸ਼ਉਰੀ ਵਾਦੀ ਮੈਂ ਇਕ ਔਰ ਮੰਜ਼ਿਲ ਜ਼ੇਰ ਕਰਲੀ।ਅਬ ਵੋਹ ਆਪਣੇ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਹਾਥੋਂ ਮੈਂ ਹਮਾਰੇ ਲਏ ਆਪਣੀ ਨਈ ਕਿਤਾਬ ‘‘ਕਾਇਨਾਤੀ ਗਰਦ ਮੈਂ ਊਰਿਆਂ ਸ਼ਾਮ‘‘ਲੈਕੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹਵਾ ਹੈ।ਮਗਰ ਅਬ ਕੀ ਬਾਰ ਇਸਕੇ ਕੈਨਵਸ ਪਰ ਜਿਤਨੇ ਰੰਗ ਭੀ ਨੁਮਾਇਆਂ ਹੈਂ।ਅਣ ਮੈਂ ਕੋਈ ਭੀ ਰੰਗ ਫਿ¤ਕਾ ਯਾ ਬਕ ਬਕਾ ਨਹੀਂ,ਬਲਕਿ ਉਸਕੇ ਪਾਸ ਜਿਤਨੇ ਭੀ ਰੰਗ ਹੈਂ ਵੋਹ ਪਹਿਲੇ ਸੇ ਕਹੀਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਹਿਰੇ ,ਮੁਵ¤ਸਸਰ ਔਰ ਜ਼ਹਨੋਂ ਪਾ ਨਕਸ਼ ਛੋੜ ਜਾਣੇ ਵਾਲੇ ਹੈਂ।ਜ਼ਾਹਿਦ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਸੇ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਕਾ ਰੰਗ ਚਿੰਤਾ ਹੈ ਔਰ ਜਬ ਉਸੇ ਕੈ ਨਵਸ ਪਾ ਬਖੀਰਤਾ ਤੋ ਵੋਹ ਇ¤ਕ ਨਈ ਤਖ਼ਲੀਕ ਕੇ ਰੂਪ ਮੈਂ ਅਗਲੇ ਹੀ ਚੰਦ ਪਲੋਂ ਮੈਂ ਹਮਾਰੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਹੋਤੀ ਹੈ।
‘‘ਕਾਇਨਾਤੀ ਗਰਦ ਮੈਂ ਊਰਿਆਂ ਸ਼ਾਮ‘‘ਨਾਮ ਕੀ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਮੈਂ ਯੂੰ ਤੋ ਸਭ ਹੀ ਨਜ਼ਮੇਂ ਅਪਣਾ ਕੋਈ ਸਾਨੀ ਨ ਹੀਂ ਰਖਤੀਂ।ਸ਼ਾਇਦ ਯਹੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ ਕਿ ਅਣ ਨਜ਼ਮੋਂ ਮੈਂ ਕਹੀਂ ਕਹੀਂ ਤੋ ਇਕ ਇਕ ਯਾ ਦੋ ਦੋ ਲਾਇਨੀਂ ਐਸੀ ਗ਼ਜ਼ਬ ਨਾਕ ਕਿਸਮ ਕੀ ਹੈਂ ਕਿ ਵੋਹ ਕਈ ਇਕ ਕਿਤਾਬੋਂ ਪਾ ਭੀ ਭਾਰੀ ਹੈਂ।ਜੈਸੇ ਕਿ;
ਨਜ਼ਮ:
(ਤੁਮ ਮਸਜਿਦ ਕੇ ਸਾਏ ਮੈਂ ਸੌਖ ਜਾਓਗੇ)
ਆ ਨਸੋ ਉਂਕੀ ਪਨੀਰੀ ਕਾਸ਼ਤ ਕਰਨੇ ਸੇ ਆਂਖੇਂ ਨਹੀਂ ਉਗਤੀਂ
ਯਾ ਫਰ!
ਮੈਂ ਇਸ ਸਫ਼ੈਦ ਫੂਲਕਾ ਖ਼ੁਦਾ ਹੂੰ
ਜੋ ਮੇਰੀ ਖ਼ੁਦਰੋ ਮੁਹ¤ਬਤ ਮੈਂ ਅ¤ਗ ਆਇਆ ਹੈ
ਨਜ਼ਮ:
(ਜਬ ਮੁਝੇ ਲਮਸ ਕੀ ਖ਼ਵਾਹਿਸ਼ ਹੋਤੀ ਹੈ)
ਮੁਝੇ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਧੂਪ ਮੈਂ ਲੇਟਣਾਹੈ
ਜ਼ਰੂਰਤ ਕੇ ਜ਼ਿੰਦਾ ਕਬਰਸਤਾਨ ਮੈਂ ਤੋ
ਮੈਂ ਕਈ ਅਵਰਤੋਂ ਕੇ ਸਾਥ ਸੋ ਸਕਤਾ ਹੂੰ
ਨਜ਼ਮ:
(ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕੁ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਨਾ ਕਰ ਸਿ¤ਕਾ)
ਹਮ ਜਿਤਨੇ ਕੁ ਸ਼ਾਦਾ ਹੋ ਜਾਈਂ
ਤੀਸਰਾ ਬਦਨ ਇਸ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਆਤਾ
ਨਜ਼ਮ;
(ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਕਸਫ਼ਰ ਮਾਂਗ ਰਹੀ ਹੈ)
ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚੀਵ ਨਟੀਵਂ ਕੇਬਿ¤ਲ ਮੈਂ ਗਿਰੀ ਰੋਟੀ ਕਾ ਟੁਕੜਾ ਹੈ
ਜੁ¤ਸੇ ਵਕਤ ਰੇਜ਼ਾ ਰੇਜ਼ਾ ਨੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਬਜ਼ਾਹਿਰ ਯੇ ਨਜ਼ਮੇਂ ਦੇਖਣੇ ਮੈਂ ਜਿਤਨੀ ਸਵਿਫ਼ਟ ਔਰ ਮੁਹ¤ਬਤ ਕੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਮੈਂ ਭੀਗੀ ਹੋਈ ਨਜ਼ਰ ਆਤੀ ਹੈਂ ਇਸ ਸੇ ਕਹੀਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਹਿਰੀ ਇਨ ਨਜ਼ਮੋਂ ਕੀ ਵੋਹ ਪਰਤੀਂ ਹੈਂ ਜਿਨ੍ਹੀਂ ਜੈਸੇ ਜੈਸੇ ਖੋਲ¤ਤੇ ਜਾਈਂ ਵੋਹ ਵੈਸੇ ਵੈਸੇ ਆਪਣੇ ਰਮੂਜ਼ ਲਿਟਰੇਚਰ ਕੇ ਸ¤ਚੇ ਕਾਰੀ ਪਾ ਮਜ਼ੀਦ ਮੁਨਕਸ਼ਿਫ਼ ਕਿਰਤੀ ਜਾਤੀ ਹੈਂ।ਯਹੀ ਜ਼ਾਹਿਦ ਕੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਕਾ ਇਕ ਅਹਿਮ ਹਵਾਲਾ ਔਰ ਸਿਰਫ਼ ਹਿਰਿਸ ਤਵਸਫ਼ ਭੀ ਹੈ।ਜੋ ਇਸੇ ਇਸ ਕੇ ਹਮ ਨਵਾ ਓਂਸੇ ਮੁਅਤਬਿਰ ਬਣਾਤਾ ਹੈ।ਇਸ ਕੀ ਨਜ਼ਮੋਂ ਮੈਂ ਬੋਲਣੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਪੰਜਾਬੀ ਔਰ ਹੁੰਦੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਕੀ ਕਲਾਸਿਕੀ ਰਵਾਇਤ ਸੇਕ ਹੀਂ ਆਗੇ ਕੀ ਹੈ।ਯੇ ਆਪਣੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਹੁਣੇ ਵਾਲੇ ਮਜ਼ਾ ਲਿਮਕੇ ਬਰਾਕਸ ਚੁ¤ਪਨ ਹੀਂ ਬੈਠਤੀ ,ਬਲਕਿ ਯੇ ਖ਼ੁਦ ਮਰਦ ਕੇ ਸ਼ਾਨਾ ਬਸ਼ਾ ਨਾ ਹੂਕਰ ਉਸਕੇ ਹਰ ਵਾਰਕਾ ਸਾਬਤ ਕਦਮੀ ਸੇ ਜਵਾਬ ਦਿ¤ਤੀਹੈ।‘‘ਕਾਇਨਾਤੀ ਗਰਦ ਮੈਂ ਊਰਿਆਂ ਸ਼ਾਮ ‘‘ ਕੀ ਨਜ਼ਮੋਂ ਮੈਂ ਜਿਸ ਔਰਤ ਸੇ ਹਮਾਰਾ ਪਾਲ਼ਾ ਪੜਤਾ ਹੈ ਵੋਹ ਕਹੀਂ ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਕੇ ਰੂਪ ਮੈਂ ਹੈ ਤੋ ਕਹੀਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਔਰ ਆਗ ਹੀ ਕੀ ਅਲਾਮਤ ਬਣ ਕਰ ਗਲੋਬਲ ਵੇਲਜ ਕੇ ਹਾਮ੍ਹਿਓਂ ਕਾਮਨਾ ਚੜ੍ਹਤੀ ਹੈ।ਜ਼ਾਹਿਦ ਇਮਰੋਜ਼ ਕੀ ਨਜ਼ਮੋਂ ਕੇ ਟਾਇਟਲ ਭੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਵੁਸਅਤਸ ਮੋਏ ਹੋਏ ਹੈਂ,ਬੇ ਸ਼ਤਰ ਨਜ਼ਮੋਂ ਕੇ ਟਾਇਟਲ ਅਗਰ ਇਨਕੇ ਉਪਰ ਸੇ ਹਟਾ ਦਈਏ ਜਾਈਂ ਤੋ ਬਾਤ ਸਮਝ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਆਤੀ।ਯੇ ਭੀ ਅਸੀ ਕਾ ਖ਼ਾਸਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਮ ਸ਼ਾਅ ਰੋਂਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਮੋਂ ਕੇ ਉਨਵਾਨ ਨਹੀਂ ਰ¤ਖੇ।ਬਲਕਿ ਅੰਨ ਮੈਂ ਉਸਨੇ ਕਮਾਲ ਹੁਨਰਮੰਦੀ ਔਰ ਸੂਝ ਬੂਝ ਸੇ ਕਾਮਲਿਆ ਹੈ।
‘‘ਤਾਲਿਬ ਔਰਤ ਲਬਕਾ ਖ਼ਾਬ‘‘ , ‘‘ਹੁਸੈਨ ਔਰਤ ਕੀ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲ ਸ਼ਾਦੀ‘‘ ,‘‘ਗ਼ੈਰ ਮੁਤ¤ਵਕਾ ਬ¤ਚੇ ਕੀ ਮੁਤ¤ਵਕਾ ਮੌਤ‘‘, ‘‘ਊਰਿਆਂ ਸ਼ਾਮ ਪਾਕਿ ਤੇ ਭੂ ਨੁਕਤੇ ਹੈਂ‘‘ ਔਰ ‘‘ਕਿ¤ਸਾ ਇਕ ਮੇਂਡੁਕ ਕਾ‘‘ ਜੈਸੀ ਨਜ਼ਮੇਂ ਇਕ ਸੂਫ਼ੀ ਮਨਸ਼,ਦਰਵੇਸ਼ ਸਿਫ਼ਤ ਸ਼ਾਇਰ ਕਾ ਪਤਾ ਦੇਤੇਂ ਹੈਂ।ਜੋ ਮੁਸਲਸਲ ਆਪਣੀ ਮਸਤੀ ਕੀ ਧੁਨ ਮੈਂ ਰਕਸਾਂ ਹੈ।
‘‘ਅ¤ਧੀ ਲਾਹਨਤ ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ,ਅ¤ਧੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਰਾਂਹੋ‘‘
ਜ਼ਾਹਿਦ ਇਮਰੋਜ਼ ਕੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਮੌਜੂਦਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਔਰ ਆਲਮੀ ਸੂਰਤ-ਏ-ਹਾਲ ਪਾਕ ਸੀਸਾ ਧੂਕੇ ਮੂੰਹ ਸੇ ਬੇ ਇਖ਼ਤਿਆਰ ਨਿਕਲਾ ਵੋਹ ਕੜਵਾ ਸ¤ਚਹੈ।ਜੁ¤ਸੇ ਮੁਆਸ਼ਰੇ ਕੇ ਲਏ ਨਾ ਤੋ ਨਿਗਲਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਹੈ ਔਰ ਨਾਹੀ ਥੁ¤ਕਣਾ।ਯੇ ਔਰ ਬਾਤ ਹੈ ਕਿ ਹਮ ‘‘ਮੈਂ ‘‘ ਕਾਲਿਹਾਫ਼ ਔੜ੍ਹੇ ਖ਼ੁਦ ਨਮਾਈ ਕਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਤੇ ਰਹੀਂ ਔਰ ਆਪਣੇ ਇਸ ਮਹਿਬੂਬ ਸ਼ਾਇਰ ਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੁ ਅਣ ਸੁਣੀ ਕਰਦੈਂ।‘‘ਕਾਇਨਾਤੀ ਗਰਦ ਮੈਂ ਊਰਿਆਂ ਸ਼ਾਮ‘‘ਜਦੀਦ ਉਰਦੂ ਨਜ਼ਮ ਮੈਂ ਇਕ ਤਾਜ਼ਾ ਹਵਾਕੇ ਝੋਂਕੇ ਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ,ਹਮ ਬਲ਼ਾ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ‘ਪੂਰੇ ਇਤਮੀਨਾਨ ਔਰ ਵਸੂਕ ਸੇ ਕਹਿਸਕ ਤੇ ਹੈਂ ਕਿ ਹਮਨੇ ਇਸ ਸੇ ਕਬਲਐ ਸੀ ਤਾਜ਼ਾ , ਅਮੇਜਰੀ ,ਉਸਤਾਰਾਤੀ ,ਸ¤ਚੀ ਔਰ ਖਰੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਨਾਤੋ ਪੜ੍ਹੀ ਹੈ ਨਾ ਸੁਣੀ ਔਰ ਨਾ ਦੇਖੀ।ਹਮ ਆਪਣੇ ਇਮਰੋਜ਼ ਕੁ ਇਕ ਨੁਖੀਜ਼ ਔਰ ਜਜ਼ਬਾਤ ਕੀ ਸ਼ਿ¤ਦਤ ਸੇ ਭਰਪੂਰ ਕਿਤਾਬ ਮੰਜ਼ਰ-ਏ-ਆਮ ਪਾਲਾਣੇ ਪਰ ਮੁਬਾਰਕਬਾਦ ਪੇਸ਼ ਕਰਤੇ ਹੈਂ।
ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨੌਜਵਾਨ ਲੇਖਕ/ਕਵੀ ਏਜ਼ਾਜ਼ ਨੇ ਇਹ ਕਾਲਮ ਪੰਜਾਬ ਟਾਇਮਜ਼ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਲਿਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ।
